دانشگاه سمنان مدل سازی در مهندسی 2008-4854 15 50 2017 09 23 Performance of the Evolutionary Structural Optimization for Material with Elasto-Plastic Behavior بررسی عملکرد روش بهینه‌سازی تکاملی سازه‌ها در بهینه‌سازی ساختار سازه‌های الاستوپلاستیک 149 167 2558 10.22075/jme.2017.2558 FA معصومه خواجویی قرایی دانشگاه فردوسی مشهد محمد حسین ابوالبشری دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2012 04 25 Topology optimization methods enable designers to find the best structural layout for required structural performances. Most papers in this area have been concerned with the optimization of structures with linear material. However, there are several structures involving nonlinear material.Evolutionary structural optimization (ESO) is based on the simple concept of systematically removing inefficient material from the structure after each finite element analysis, so that the resulting design is gradually evolved to an optimum. This method has been successfully applied to optimum material distribution problems for continuum structures and has been extended to a wide range of structural optimization problems.<br /> This paper is concerned with optimization of elastic and elasto-plastic bodies, based on the von Misses stress criterion using two method.Several examples are presented to verify the proposed optimization methods. Results are compared for these two criteria and against elastic and elasto-plastic material and also with that of the adaptive method. It is concluded that for elastic and elasto-plastic bodies, the behavior of the both criteria is more or less the same and they can be used alternatively. روش‌های بهینه‌سازی توپولوژی به طراحان جهت انتخاب بهترین پیکربندی سازه‌ها کمک زیادی می‌کنند. مقالات زیادی در زمینه بهینه‌سازی سازه‌های با رفتار خطی و در ناحیه الاستیک و همچنین سازه‌هایی با رفتار غیرخطی به کمک روش‌های مختلف بهینه‌سازی وجود دارد. در سال 1992 روش جدیدی برای بهینه‌سازی سازه‌ها بوسیله ژای و استیون ارائه گردید که بهینه‌سازی تکاملی سازه‌ها یا ESO نامیده شد. پایه این روش حذف تدریجی المان‌های کم تنش یا غیر ضروری از دامنه ماکزیمم اولیه سازه در یک فریند تکاملی بود. این روش به تدریج جهت بهینه‌سازی انواع سازه‌ها بکار برده شد و کارایی و توانایی آن با روش‌های مختلف به اثبات رسید. در این مقاله فرایند بهینه‌سازی تکاملی سازه‌ها در حالت الاستوپلاستیک با دو معیار سختی و تنش با دو روش مختلف جهت حذف ماده از سازه انجام می‌شود و این دو روش با هم مقایسه می‌گردند. برای اثبات صحت و کارایی روش بهینه‌سازی تکاملی در حالت الاستوپلاستیک، عمل بهینه‌سازی روی چند سازه در دو حالت الاستیک و الاستوپلاستیک انجام شده و نتایج به دست آمده با این روش‌ با طرح‌های بهین پیشنهاد شده با یکی از روش‌های معیار بهینگی برای این سازه‌ها مقایسه می‌شوند، و در نهایت معادل بودن دو معیار سختی و تنش معادل در فرآیند بهینه‌سازی تکاملی در هر دو حالت الاستیک و الاستوپلاستیک نشان داده می‌شود. بهینه سازی ساختاری ESO الاستوپلاستیک سختی تنش معادل https://modelling.semnan.ac.ir/article_2558_2288f691b58edecadcc9a8691762b4fd.pdf